ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΕΛΕΣΙΔΗ : "Μαγαζί - μπουτίκ" Bookmark and Share

 

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΕΛΕΣΙΔΗ :  «Μαγαζί - μπουτίκ»
 
«...Ηρθε η ώρα να επιστρέψουμε στις ηθικές αξίες...»
«...Εγώ δεν έκανα αυτήν την δουλειά για να γίνω πλούσιος. Έκανα αυτή τη δουλειά γιατί μου άρεσε...»
 
Ο δυναμικός κ. Δημήτρης Κελεσίδης  σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για την τριαντάχρονη επαγγελματική του διαδρομή και τα όνειρα του για το μέλλον
 
Η φετινή χρονιά, είναι μια ιδιαίτερη χρονιά για τον κ. Δημ. Κελεσίδη. Συμπληρώνει 30 ολόκληρα χρόνια αδιάκοπης παρουσίας στην ελληνική ασφαλιστική αγορά, έχοντας καταγράψει μάλιστα, μοναδικές επιδόσεις και επιτυχίες. H Επιθεώρησή του, είναι σταθερά στην πρώτη εξάδα μεταξύ των Επιθεωρήσεων της Εθνικής Ασφαλιστικής, έχοντας ένα συνολικό χαρτοφυλάκιο 15 εκατ. ευρώ και περίπου 17.000 πελάτες.
 
Για τον κ. Κελεσίδη, η συνταγή της επιτυχίας δεν απαιτεί πολύπλοκα υλικά. Με επιδιωκόμενο στόχο πάντα την εξυπηρέτηση του πελάτη, αυτό που χρειάζεται είναι απλώς : συνέπεια, ευθύτητα και τιμιότητα. Παλαιότερα σε μια από τις συνεντεύξεις που είχε παραχωρήσει, είχε χαρακτηριστεί «ως αρσενικό παλαιάς κοπής». Όσοι τον γνωρίζουν ή και όσοι τον συναντούν για πρώτη φορά, αναγνωρίζουν στη φράση αυτή βασικά χαρακτηριστικά του κ. Κελεσίδη, που με άλλα λόγια θα τα προσδιόριζες ως ντομπροσύνη, υπευθυνότητα, ειλικρίνεια και προσήλωση σε κώδικες αξιών. Δε θα διστάσει να μιλήσει έξω από δόντια για την κατάσταση που επικρατεί στην ασφαλιστική αγορά, όπως και να αποδώσει τα εύσημα όπου πρέπει.
 
«Εγώ δεν έκανα αυτήν την δουλειά για να γίνω πλούσιος. Έκανα αυτή τη δουλειά γιατί μου άρεσε», θα πει χωρίς περιστροφές και θα δώσει το στίγμα της φιλοσοφίας του επισημαίνοντας πως «ασφαλιστής είναι αυτός που ακούει τον πελάτη και τις ανάγκες του και σχεδιάζει τις προτάσεις του».
 
Διανύοντας την πέμπτη δεκαετία της ζωής του, συνεχίζει να οραματίζεται, θέτοντας μάλιστα και ιδιαίτερα φιλόδοξους στόχους: «θέλω να δημιουργήσω τη γενιά των ασφαλιστών που θα επικρατήσει στην αγορά». Κάποτε έβαλε ως στόχο ένα άπιαστο ρεκόρ. Και τα κατάφερε. Γιατί λοιπόν να μην τα καταφέρει κι αυτή τη φορά; 
 
Το «στοίχημα» ενός εκατομμυρίου
 
Γυρνώντας το ρολόι του χρόνου τριάντα χρόνια πίσω, θα βρούμε τον κ. Δημήτρη Κελεσίδη να εργάζεται ως λογιστής. Το ανήσυχο, όμως πνεύμα του, αλλά και η ανάγκη για δημιουργία και εξέλιξη, ξεπερνούν τα πλαίσια του επαγγέλματός του. Οι συνεχείς παροτρύνσεις φίλων και γνωστών που εμπλέκονταν με την ασφαλιστική αγορά, κάποια στιγμή θα βρουν γόνιμο έδαφος και θα τον οδηγήσουν να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο. Ο 26χρονος Δημήτρης, όχι μόνο ενθουσιάζεται αλλά και προκαλεί...την τύχη του, λέγοντας πως άνετα μπορούσε να φτάσει σε ένα μήνα την παραγωγή ρεκόρ- για τότε- του ενός εκατομμυρίου δραχμών.
 
«Πως βρέθηκα από λογιστής, ασφαλιστής; Κοίτα, η καριέρα του λογιστή  εκτιμούσα ότι δεν είχε εξέλιξη και επιτυχίες. Στο ασφαλιστικό επάγγελμα είχα γνωστούς που προσπαθούσαν πολύ καιρό να με πείσουν να ασχοληθώ κι εγώ.
 
Εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, η Εθνική Ασφαλιστική άρχιζε να φτιάχνει δίκτυο πωλήσεων και εγώ δούλευα σε μια επιχείρηση, που από την επεξεργασία των οικονομικών της στοιχείων , διέκρινα ότι πήγαινε για πτώχευση. Βλέποντας ότι η επιχείρηση δεν είχε μέλλον, πείσθηκα να ξεκινήσω ένα ασφαλιστικό σεμινάριο στο μεγάλο και περιβόητο γραφείο της Αθηνάς Τσακίρη.
 
Με τα σεμινάρια εντυπωσιάστηκα και στο πλαίσιο της διαδικασίας του training ρώτησα για την παραγωγή που γίνονταν στο γραφείο. Τότε με 400.000 δραχμές παραγωγή, κέρδιζες ένα ταξίδι στην Ισπανία με χλιδή. Υπήρχαν και εμβόλιμοι διαγωνισμοί όπου με 150-200.000 δραχμές παραγωγή, συμμετείχες στο συνέδριο που γίνονταν στο Πόρτο Καρράς. Κι αν κάνεις ενα εκατομμύριο παραγωγή τι γίνεται τότε, αναρωτήθηκα.
 
Οταν είπα στη διευθύντρια του γραφείου ότι μπορώ να φτάσω αυτό το επίπεδο παραγωγής, μου απάντησε πως η ίδια δεν έχει δει τέτοια νούμερα και ούτε πρόκειται να γίνουν. Τότε εγώ επέμεινα ζητώντας της να μου πει τι πρέπει να γίνει για να πιάσει κανείς το στόχο αυτό. Πρέπει, μου λέει, να εξασφαλίσεις 40-50 αιτήσεις σε ένα μήνα, γεγονός που σημαίνει 120 τρίτα ραντεβού , 80 δεύτερα κ.τ.λ. Ναι, άλλα εάν εγώ έκλεινα τα συμβόλαια με τη μια ; Τότε ακολουθούσαν οφέλη πολύ μεγάλα. Την ίδια ώρα,  το εργοστάσιο που εργαζόμουν κλείνει  και βρίσκω δουλειά στην επιχείρηση του Μερινού με τα υφάσματα και μισθό 9.000 δραχμές.
 
Ξεκινάω λοιπόν, την προσπάθεια με το φαρμακοποιό μου και στη συνέχεια με τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία  Νίκαιας-Κορυδαλλού-Πειραιά. Κοίταγα ποια διανυκτέρευαν και πήγαινα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι από έναν φαρμακοποιό που είχε επτά με οκτώ συμβόλαια, του έκλεισαν ένα ακόμη για την κάλυψη τροχαίου, που μόνο η Εθνική Ασφαλιστική είχε. Στη συνέχεια αναζήτησα τις παλιές εργασιακές μου εμπειρίες. Πήγα π.χ. σε ρεκτιφιέ αυτοκινήτων και πήρα 18 αιτήσεις. Ετσι φτάνω τον Οκτώβρη του 1981 να έχω πετύχει 33 αιτήσεις και 31 εκδόσεις συμβολαίων. Κάνω παραγωγή 1 εκατ. δραχμές μέσα σε ένα μήνα και κερδίζω το μεγάλο ταξίδι, το ταξίδι το μικρό και επειδή βγήκα πρώτος των πρώτων και ένα τετραήμερο στη Ρόδο!».
 
Το μεγάλο ταξίδι αρχίζει
 
Ο Δημήτρης κερδίζει το στοίχημα της παραγωγής αλλά και ενθουσιάζεται από την πολυτέλεια που γνωρίζει στα ταξίδια της εταιρείας, αν και η σύζυγός  του Βασιλεία, είναι επιφυλακτική, χωρίς όμως να θέτει εμπόδια. Η οριστική απόφαση του να εγκαταλείψει πλήρως το επάγγελμα του λογιστή και να αποδεχθεί την πρόκληση που ορθώνεται μπροστά του, θα ληφθεί αφού περάσει από το ...ταμείο της Εθνικής Ασφαλιστικής.
 
«Αφού έκανα αυτήν την παραγωγή του ενός εκατομμυρίου, πάω στα κεντρικά να πληρωθώ τις προμήθειές μου. Τότε ο ταμίας σηκώνεται πάνω και φωνάζει:  ελάτε παιδιά να δείτε προμήθειες. Παίρνει  δυο φορές περισσότερα απ’ ότι παίρνει ο γενικός.
 
Τότε γενικός διευθυντής ήταν ο Κανάρης που είχε μισθό 80.000 δραχμές. Πήρα προμήθειες 150.000 δραχμές (!) την ώρα που ως λογιστής είχα συμφωνήσει μισθό 10-12.000 δραχμές. Συν το γεγονός ότι είχα γνωρίσει τη χλιδή στο Πόρτο Καρράς...Βέβαια η γυναίκα μου τότε είχε αμφιβολίες κι όλο μου έλεγε «δεν μπορεί τόση πολυτέλεια, κάτι δεν πάει καλά εδώ , κάτι βρωμάει ...».
 
Ετσι ξυπνώ μια νύχτα και τα βάζω όλα κάτω. Ξέρεις έκανα ραντεβού μέχρι τις 4 τη νύχτα, κοιμόμουν, πήγαινα για δουλειά , σχολούσα, ξεκουραζόμουν το απόγευμα και ξανά το βράδυ για δουλειά....Το σκέφτηκα από δω το σκέφτηκα από κει και τ’ αποφάσισα να παρατήσω τη δουλειά μου ως λογιστής. Στις 5 τα ξημερώματα, όταν ξύπνησε η γυναίκα μου να ταϊσει το παιδί, τής ζήτησα να τηλεφωνήσει και να τους πει πως θα έφευγα για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο και πως δεν θα πάω για δουλειά. Ούτε το δεκαπενθήμερό μου δεν πήγα να πληρωθώ...».
 
Ετσι, ο Δημήτρης Κελεσίδης ξεκινά να εργάζεται ως ασφαλιστής, βάζοντας ως κεντρικό κανόνα της δραστηριότητάς του, την συνέπεια και την έγνοια για την εξυπηρέτηση του πελάτη. Μάλιστα ο «κλειστός χαρακτήρας» του, ουδόλως στάθηκε εμπόδιο στην επιτυχία του. Ισως γιατί ο ασφαλιστής είναι προτιμότερο να ακούει, παρά να μιλάει...
 
«Ξεκίνησα πλέον να εργάζομαι full time ασφαλιστής. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η δουλειά. Και να σκεφτείς ότι ήμουν και είμαι ιδιαίτερα κλειστός τύπος. Να φανταστείς ότι όταν γνώρισα τη γυναίκα μου, οι φίλοι τότε στις παρέες, της σχολίαζαν το γεγονός ότι δεν μιλούσα. Με είχαν για σνομπ. Ακόμα και σήμερα όμως που κάνω ασφαλίσεις δεν μιλάω. Αφήνω τον πελάτη να μιλήσει. Είναι λάθος η άποψη που λέει ότι ασφαλιστής είναι αυτός που μιλάει. Είναι αυτός που ακούει τον πελάτη και τις ανάγκες τους και πάνω σε αυτά σχεδιάζει τις προτάσεις του.
 
Εμένα τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική μου ζωή είμαι τυπικός και τακτικός. Για να καταλάβεις θα σου πω ένα παράδειγμα. Παλαιότερα όλοι οι πελάτες έπρεπε να επισκεφτούν γιατρό να προσκομίσουν μια ιατρική γνωμάτευση. Όμως εγώ,  είχα συμφωνήσει με έναν καρδιολόγο και τον πήγαινα στους πελάτες για να μην  ταλαιπωρούνται. Θυμάμαι κάποτε είχαμε πάει στην Κόρινθο για να εξετάσει δύο μου πελάτες  και στο γυρισμό έπεσα σε μεγάλη καταιγίδα. Η αγωνία μου ήταν να προλάβω να φτάσω εγκαίρως στην Αθήνα για τη συγκέντρωση γραφείου. Επρεπε να είμαι , δεν γινόταν διαφορετικά. Δεν ήταν όπως σήμερα που θα σου πει κάποιος έχω ραντεβού και δεν έρχομαι. Πήγα λοιπόν στη συγκέντρωση καθυστερημένος και η Αθηνά η Τσακίρη, δεν με άφησε να μπω επειδή άργησα ένα τέταρτο. Τελειώνει η συγκέντρωση και την ώρα που θα χειροκροτούσαν τους πρώτους ασφαλιστές με φώναξε και μου είπε: περάστε μέσα κ. Κελεσίδη να σας χειροκροτήσουν ως πρώτο ασφαλιστή».
 
Αναζητώντας τις αξίες
 
Επέλεξα να κάνω αυτή τη δουλειά επειδή μου άρεσε και όχι γιατί ήθελα να γίνω πλούσιος, θα πει, και δεν διστάζει να μιλήσει έξω από τα δόντια  για τα κακώς κείμενα της ασφαλιστικής αγοράς και τις στρεβλώσεις της, εκτιμώντας ότι έχει έρθει πλέον η ώρα της επιστροφής στις αξίες, που αμελήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Επιστροφή, που θα συνοδευτεί κι από ένα γερό ξεκαθάρισμα στην αγορά., όπως εκτιμά.
 
«Οι συνθήκες όταν ξεκίνησαν ήταν πολύ διαφορετικές από τις σημερινές. Καμία σχέση. Σκεφτείτε ό,τι όταν πρωτομπήκα στην Εθνική Ασφαλιστική υπήρχαν ακόμη και συγκεκριμένοι ενδυματολογικοί κανόνες. Τώρα μπαίνεις και φοράει ο άλλος σκουλαρίκι....Η κοινωνική ελευθερία που άρχισε από το 1981 και έπειτα, είχε επίδραση και στον επαγγελματικό τομέα. Ενας απαράβατος κανόνας στη δουλειά μας λέει πως δεν μπορείς να κάνεις κέντρο επιρροής, να κάνεις έναν πυρήνα υποψηφίων πελατών αν η διαφορά ηλικίας από εσένα είναι συν ή πλην πέντε χρόνια. Είναι άλλη γενιά, είναι άλλο πνεύμα....Τώρα θα ξαναγυρίσουμε στη δεκαετία του ΄80. Και ευτυχώς. Θα αναγνωριστούν ξανά οι ηθικές αξίες, πράγματα που έχουμε χάσει.
 
Τα τελευταία είκοσι χρόνια, διανύσαμε μια πλασματική οικονομική ευμάρεια, που όμως μας έχει γυρίσει μπούμερανγκ. Έβλεπες το κοριτσάκι να πασχίζει με το μισθό του να αποκτήσει Prada  ή Missoni. Καταλαβαίνεις ;  Δεν ήταν έτσι εκείνες τις εποχές.
 
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον λοιπόν, η ασφαλιστική βιομηχανία έκανε τα μεγαλύτερα λάθη. Ολα γίνονταν προς άγραν ασφαλίσεων, μόνον για την εικόνα, ενώ δεν υπήρχε ουσιαστικος εποπτικός έλεγχος. Είχαμε 200 εταιρείες, έχουμε 60 και θα έρθουν να μείνουν πολύ λιγότερες. Καλλιεργήθηκε η «ανθρωποφαγία»: να πάρω εγώ εσένα, να σου αγοράσω το χαρτοφυλάκιο κ.α. και κάποιοι μέσα σε όλη αυτήν την διαδικασία το εκμεταλλεύθηκαν και έγιναν πλούσιοι, κονόμησαν.
 
Εγώ δεν έκανα αυτήν την δουλειά για να γίνω πλούσιος. Έκανα αυτή τη δουλειά γιατί μου άρεσε. Μου αρέσει να εξασφαλίζω κάποιον. Να είμαι ο αρωγός του. Ενα από τα στοιχεία που με επηρέασαν καθοριστικά στην αρχή της καριέρας μου, ήταν όταν ένας πελάτης μου πέθανε και κλήθηκα εγώ να αποζημιώσω την οικογένειά του. Ήταν συγκλονιστικό. Ένας άλλος φίλος μου, οδοντίατρος, έπεσε από μια σκάλα και κυριολεκτικά τσακίστηκε. ‘Αν δεν ήσουν εσύ να με πείσεις...’, ήταν η φράση του».
 
Με συσσωρευμένη την εμπειρία τριών δεκαετιών, ο Δημήτρης Κελεσίδης πιστεύει ότι  οι συνθήκες οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα, επιβάλλουν και την αλλαγή στρατηγικής στα προσφερόμενα από την ασφαλιστική αγορά προϊόντα. Θεωρεί, δε, ικανή και αναγκαία συνθήκη για την ουσιαστική εξέλιξη της αγοράς, την οικοδόμηση ασφαλιστικής κουλτούρας και παιδείας.
 
«Σήμερα εκτιμώ ότι τα ασφαλιστικά προϊόντα πρέπει να έχουν μια πολύ συγκεκριμένη στατιστική αναλογιστική μελέτη, που ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε. Τα τελευταία χρόνια γίναμε όλοι χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι, πουλάγαμε προϊόντα και μιλούσαμε για τις αποδόσεις τους. Οι πελάτες είχαν χρήματα κι αγόραζαν. Σήμερα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει. Οι πελάτες δεν έχουν χρήματα. Τώρα πια, πρέπει να πουλήσουμε προϊόντα βασικών αναγκών.
 
Ξέρεις πόσες φορές σιχτιρίζω με αυτή τη δουλειά, που τόσο τη λατρεύω; Στο γραφείο που είχα στη Θεσσαλονίκη, απασχολούνταν 26 γυναίκες. Οταν τους έκανα σεμινάριο τους έλεγα πάντα πως αυτό που προέχει είναι να εξασφαλίσετε έναν άνθρωπο για οτιδήποτε μπορεί αύριο να του συμβεί και μετά για το τι θα πάρει. Και μου έλεγαν: κύριε Κελεσίδη, αφήστε μας να πουλήσουμε. Και όντως πούλαγαν. Ασχετα πράγματα από αυτά που έλεγα. Ολοι όμως τόσο οι πελάτες όσο και οι ασφαλιστές μένουν στο τι θα πάρουν. Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει και αποτέλεσμα της έλλειψης ασφαλιστικής κουλτούρας και παιδείας.
 
Για μένα εν μέσω κρίσης, μια είναι η ασφάλιση. Ζωή και Συμπληρωματικά Ζωής. Τίποτε άλλο. Ο κανόνας είναι το 1/3 του εισοδήματός σου πρέπει να πάει στην ασφάλεια σου. Αυτό όμως ο Ελληνας, δεν το έχει διδαχθεί και δεν το έχει εισπράξει και ποτέ, αφού όλα αυτά τα χρόνια πέρασαν ουκ ολίγοι ανεύθυνοι από την ασφαλιστική αγορά. Ξεκινώντας από επικεφαλής εταιρειών και φτάνοντας μέχρι τη βάση, τους ασφαλιστές, εκμεταλλεύθηκαν το παραμύθι της ασφάλειας και δεν καθόντουσαν κάτω να ακούσουν τις ανάγκες του πελάτη.  Ερχόμουν και σου πουλούσα ένα απεριόριστο νοσοκομειακό προιόν, τη στιγμή που μπορεί να είχες ένα πολύ καλό ταμείο. Θα μπορούσες απλώς να έχεις ένα συμπληρωματικό. Τι το χρειαζόσουν το απεριόριστο. Τσάμπα το πλήρωνες. Γιατί να πληρώνεις νοσοκομειακή κάλυψη; Για να πληρώνεις σουίτα; Έχουμε πληρώσει όλους τους τοκετούς σε σουίτες! Επτάμιση εκατομμύρια δραχμές έχω πληρώσει τοκετό με τα χεράκια μου το 1995 σε μια κυρία που επιθυμούσε οπωσδήποτε να γεννήσει σε σουίτα. Και μετά μου έκοψε και το συμβόλαιο. Διότι έτσι συνέβαινε. Εκαναν το συμβόλαιο, γεννούσαν και μετά το έκοβαν. Και πληρώναμε και τα εφταμηνίτικα. Όλα τα παιδιά εφταμηνίτικα ήταν...».
 
Ο πελάτης, το Α και το Ω
 
Ο κ. Κελεσίδης διατηρεί φιλόδοξους στόχους για την Επιθεώρησή του, την οποία χαρακτηρίζει  «μαγαζί –μπουτίκ», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να υπογραμμίσει τον εξειδικευμένο χαρακτήρα της, αφού επικεντρώνεται στις προσωπικές ασφαλίσεις. Κεντρικό σημείο της φιλοσοφίας του είναι η διασφάλιση των συμφερόντων του πελάτη και η παροχή υψηλής ποιότητας υπηρεσιών. Τα στοιχεία αυτά, εξάλλου, πιστεύει ότι εξασφαλίζουν τη διάρκεια.
 
«Εδώ και χρόνια λέω ότι έχω μαγαζί-μπουτίκ. Από τη στιγμή που άφησα όλα τα γραφεία, έχω επικεντρωθεί στη δημιουργία μιας εξειδικευμένης μονάδας ασφαλιστικών συμβούλων προσωπικών ασφαλίσεων. Δηλαδή, εγώ δεν ξέρω να ασφαλίζω αυτοκίνητο. Ε, εντάξει όταν προκύπτει η ανάγκη καλύψεων σε άλλους κλάδους, απευθύνομαι τον αρμόδιο τεχνικό ειδικό και θα εξυπηρετήσω τον πελάτη.
 
Εκείνο, δε, που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι η διασφάλιση και προστασία του πελάτη. Το κεφάλαιό μου, είναι ο πελάτης.
 
Δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα στο να γίνει σωστή δουλειά. Και άμα στην αρχή κάνεις σωστή δουλειά θα σε εμπιστευτεί σε όλη τη διάρκεια. Δεν είναι τυχαίο που έχω πελάτες εδώ και τριάντα χρόνια και νιώθω ιδιαίτερα ευτυχής γι’ αυτό. Συνομήλικοί μου, που τους είχα ασφαλίσει όταν ξεκινούσα και στη συνέχεια ήρθαν να με εμπιστευτούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Η διάρκεια, είναι για μένα ζητούμενο κι αυτό αφορά και τους συνεργάτες μου. Έχω μαζί μου 20 χρόνια συνεργάτες. Μάλιστα έχω δέκα γυναίκες που συγκαταλέγονται στις λίστες των κορυφαίων της εταιρείας. Μιλάμε για χαρτοφυλάκια του μισού εκατομμυρίου ευρώ και πάνω, πάντα σε προσωπικές ασφαλίσεις ζωής. 
 
Ξέρεις, η δουλειά αυτή δεν είναι ωραία στην αρχή. Είναι ωραία στην πορεία. Από τούτη τη τριαντάχρονη διαδρομή, νιώθω ικανοποιημένος και ευχαριστημένος».
 
Επιλέγοντας συνεργάτες
 
Καθώς η φιλοσοφία της δραστηριότητάς του έχει ως επίκεντρο την ικανοποίηση του πελάτη, ο Δημήτρης Κελεσίδης δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην επιλογή των ανθρώπων που στελεχώνουν και συνεργάζονται με την Επιθεώρηση.  Διάθεση και ακεραιότητα είναι δύο κρίσιμα στοιχεία. Ο ίδιος περηφανεύεται για την αριθμητική υπεροχή των γυναικών που συνεργάζεται θεωρώντας μάλιστα πως είναι οι πλέον κατάλληλες για τη δουλειά του ασφαλιστικού συμβούλου. Ενδεικτικό της νοοτροπίας του είναι πως ο στόχος του, η μεγάλη φιλοδοξία του, είναι να δημιουργήσει μια γενιά ασφαλιστών που θα επικρατήσει.
 
«Η τιμιότητα και η  ακεραιότητα είναι βασικό κριτήριο για μένα και έπειτα η διάθεση και η έφεση για την δουλειά αυτή. Εγώ δεν είμαι επιστήμων ασφαλιστής. Είμαι της παλαιάς γενιάς και το know how μου είναι εμπειρικό. Ωστόσο, επειδή πιστεύω στη διαρκή γνώση και εξέλιξη, έχω καθιερώσει επιστημονικές παρουσιάσεις για την καλύτερη ενημέρωση των ασφαλιστικών συμβούλων, παράλληλα με την προσφορά της δικής μου εμπειρίας.
 
Το όραμά μου είναι να δημιουργήσω μια γενιά ασφαλιστών , αυτών που θα επικρατήσουν στην αγορά. Εκτιμώ πως θα βρεθούν πολλοί ασφαλιστές εκτός αγοράς, όπως άλλωστε έχει γίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Στην Αγγλία για παράδειγμα το 2001 ο αριθμός των ασφαλιστών έφτανε τις 700.000 και απέμειναν 200.000 και πήραν όλη την πίτα. Εξάλλου πιστεύω πως και η ασφαλιστική πίτα στην Ελλάδα θα αυξηθεί, φτάνοντας το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο. Τα ασφάλιστρα ανέρχονται σήμερα στο 2% του ΑΕΠ, όταν  ο μέσος κοινοτικός όρος είναι στο 8-9% . Είναι , δε, σε αυτά τα επίπεδα επί χρόνια στάσιμα, δεν έχουν ξεπεράσει το ποσοστό αυτό ποτέ.
 
Όσο για τη σύνθεση, ναι, είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι που εργάζονται εδώ είναι γυναίκες. Από τη δεκαετία του ’80 έλεγα πως το επάγγελμα του ασφαλιστικού συμβούλου είναι κατ’ εξοχήν γυναικείο. Το πιστεύω ακράδαντα πως αν καλλιεργηθούν σε αυτή τη δουλειά, μπορεί να κάνουν πράγματα , που ένας άντρας δε μπορεί. Γι’ αυτό και όσες πέτυχαν, πέτυχαν με «π» κεφαλαίο. Οι γυναίκες είναι πιο πειθαρχημένες από τους άντρες, έχοντας μάλιστα διαφορετικούς και πολύπλοκους ρόλους. Δουλεύουν και μεγαλώνουν παιδιά ταυτόχρονα, κάτι που δεν μπορεί να κάνει άλλος κανείς. Άλλωστε σε αυτή τη δουλειά, μέντορας μου, ήταν γυναίκα, η Αθηνά η Τσακίρη».
 
30 χρόνια με την Εθνική Ασφαλιστική
 
Παρ’ όλες τις προτάσεις που κατά καιρούς είχε δεχθεί ο Δημήτρης Κελεσίδης ποτέ δεν έφυγε από το σκάφος της Εθνικής Ασφαλιστικής, αλλά και ούτε έχει μετανιώσει για  επιλογές που έχει κάνει στην επαγγελματική του διαδρομή. Με την ευθύτητα που τον διακρίνει θα πει ότι απλώς έχει προβληματιστεί  αλλά μέχρις εκεί.
 
«Πολλές φορές στο παρελθόν μου έλεγαν ότι ίσως θα έπρεπε να μπω στη διαδικασία να δημιουργήσω ένα πρακτορείο για να διευρύνω τον κύκλο εργασιών μου. Δεν το έκανα. Σήμερα βλέποντας πράκτορες να έχουν θησαυρίσει και γω,  όχι, δεν σου κρύβω πως προβληματίστηκα. Μήπως θα έπρεπε να το είχα κάνει.  Μάλιστα πολλές φορές η γυναίκα μου με πειράζει λέγοντας μου πως όταν ο Θεός έβρεχε λεφτά εγώ κρατούσα ομπρέλα....Όμως, μπορεί να μην έχω σκάφος, αλλά νιώθω καλά με τον εαυτό μου για την επαγγελματική μου διαδρομή και το όνομα που έχω δημιουργήσει στην ασφαλιστική αγορά.
 
Δεν είχαν λείψει φυσικά και οι προτάσεις να μετακινηθώ σε υψηλόβαθμες θέσεις σε άλλες μεγάλες εταιρείες. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση της Ασπις που το 2003 μου προσέφερε 3 εκατ. για να μετακινηθώ εγώ και οι συνεργάτες μου. Θα μπορούσα να το είχε κάνει και δυο –τρια χρόνια αργότερα να ξαναγυρίσω στην Εθνική Ασφαλιστική. Μια εταιρεία απ’ την οποία ποτέ δεν έφυγα γιατί δεν έχω το σθένος και την τόλμη να πάω στον πελάτη μου, τον οποίο ασφαλίζω χρόνια , ίσως και την οικογένειά του, και να του πω «ξέρεις κάτι; Φεύγουμε». Θα με ακολουθήσει κατά 90%, ναι, αλλά γιατί φεύγεις; Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Τέλος».
 

Τα νέα μας

Επικοινωνία

Κελεσίδης Δημήτρης, Επιθεωρητής Πωλήσεων

Εθνικής Αντιστάσεως 25-27,6ος Όροφος
Πειραιάς Τ.Κ 18531
Τηλ: 210 4140040
Φαχ:210 4140042

ea.peiraias834@insurance.nbg.gr

Social Media

Εγγραφή στο Newsletter

JoomShaper